Toen ik nog werkte reed ik zo’n 50-60.000 kilometer per jaar.

Autorijden was mijn tweede natuur geworden.

Ik heb nooit een aanrijding van betekenis gehad (gelukkig).

Zelfverzekerd reed ik rond, deed zelfs meerdere dingen tegelijk.

Daar kwam verandering in na de chemotherapie.

Mijn hoofd werd een warhoofd.

En nog steeds heb ik daar behoorlijk last van.

Vooral als ik moe ben, dan kost concentratie me erg veel moeite.

Multitasken, dat kan ik niet meer. Eigenlijk zijn al mijn cognitieve functies behoorlijk achteruit gegaan.

De laatste tijd ben ik niet meer zo zelfverzekerd achter het stuur.

Ik draai mijn hoofd drie, vier keer om te kijken of er iets in mijn dode hoek zit.

Maar ik wil blijven rijden. Dat is mijn vrijheid...

Bovendien als ik niet blijf rijden dan word ik steeds onzekerder en dat ik natuurlijk helemaal niet de bedoeling.

Vandaag ging het mis….Ik was moe, erg moe, emotioneel en depressief.

Knal, boem!!! Een jonge vrouw op een fiets beland vanuit het niets op mijn motorkap!

“Tjeezus, nee toch?”

Ze blijf liggen voor mijn auto, ik zie haar niet meer van achter mijn stuur.

Direct spring ik uit mijn auto om te kijken hoe het met haar is.

“Gaat het met je? Heb je ergens pijn?”

“Je kijkt niet goed uit!”

“Ik zag je in het geheel niet, ik weet niet hoe het kan, maar ik zag je niet”

“Ik liet die andere twee fietsers voor gaan en …..ik heb je gewoon niet gezien!”

“Ik heb geen zin in chitchat, je keek gewoon niet goed!”

“Het spijt me ontzettend! Heb je ergens pijn?”

“Ik kwam bijna met mijn hoofd tegen de grond!”

“En ik moet naar een verjaardag.”

Ze keek geschrokken en op haar witte broek zaten zwarte strepen.

Mijn hart ging als een razende tekeer!

Verschillende mensen kwamen aangerend.

De vrouw kon gelukkig weer opstaan, maar de tranen sprongen in haar ogen.

Logisch…lig je ineens op de motorkap van een auto en vervolgens op de grond!

Boos was ze op me……en terecht!

Ik begon ook te huilen.

“Ik weet niet hoe dit heeft kunnen gebeuren, het spijt me zo. Ik heb ook zoveel aan mijn hoofd. Ik ben ongeneselijk ziek en trek het allemaal even niet meer”

Waarom zeg ik dit? Waarom zeg ik dit tegen een wildvreemde? Zadel ik haar op met mijn probleem. Alsof dat een excuus is, waarom ik haar heb aangereden. Alsof zij hier iets aan kan doen. Terwijl ik de woorden uitsprak had ik al spijt. Maar woorden kan je niet meer terugtrekken. Het was eruit! Stom, stom, stom!

Gelukkig begreep ze het. Ze stond op en zei dat het goed met haar ging. Ik gaf haar mijn naam en telefoonnummer. Ze vertrok weer op haar fiets. Op weg naar de verjaardag. Daar zal ze, eenmaal binnengekomen, het verhaal doen dat ze is aangereden door een verwarde vrouw die dood gaat…

Hoe ik nog thuis ben gekomen weet ik niet, door de tranen heen kon ik de weg niet meer goed zien. Ik ben blij dat het goed is afgelopen, het had zomaar verkeerd kunnen aflopen. Voor haar reed een moeder met een baby voorop haar fiets. Moet er toch niet aan denken dat….. Het is niet gebeurd, het is gelukkig goed afgelopen!

Ik kan niet stoppen met huilen. Het lijkt wel of alles er uit komt. Mijn zorgen, mijn angsten, mijn woede…

Het is misschien wel goed dat ik alles er eens uit kan gooien. Het zit hoog, dit was een trigger…

Laat dit een hele goede waarschuwing voor me zijn.

Het is twee uur 's nachts. Ik kan niet slapen. Ik heb pijn, ik ben vreselijk moe en voel me niet lekker!

Beetje bij beetje moet ik inleveren, voel ik de aftakeling. Al gaat het niet hard, ik voel het... 

Hoe moet ik ermee omgaan? Met het feit dat ik onderworpen ben aan een aftakeling die zijn eigen tempo bepaalt. Ik heb een dierbaar stukje van mijn lichaam moeten inleveren, maar er valt niet te onderhandelen met de sluipmoordenaar. Ik heb er niets over te zeggen....

Waarom moet dit proces, naast alles wat ik al verloren heb, ook nog vergezeld gaan met allerlei ongemakken en pijn?

Heb ik niet genoeg mijn best gedaan? Ik heb van alles geprobeerd, woede, verzet, aanpassen, vooral accepteren. In niets werd ik beloond. Toen ik een beetje was bekomen van de schrik na de diagnose, dacht ik dat dit een soort wake-up call was, ik moest wat dingen veranderen in mijn leven. Er achter zien te komen waarom ik die kanker had gekregen. Als ik dan zou veranderen zou het wel niet zo'n vaart lopen, dacht ik. Nou, mooi niet, dus! 

Ik geniet van het leven, dat maakt het zo moeilijk. Het gaat een tijd goed, en dan word ik angstig en ga piekeren over de verwoesting die de kanker verder gaat brengen. Heel dit proces is best moeilijk, ik heb er niet voor doorgeleerd. Het is voor mij de eerste keer, en ook gelijk de laatste keer. Ik kan het niet oefenen, ik moet het laten gebeuren. Het valt ook niet uit te leggen, hoe ik me soms voel. Alleen....terwijl ik niet alleen ben. Zeker niet...ik heb zoveel lieve mensen om me heen. Niemand kan dit rotgevoel bij me weg nemen. Soms heb ik juist vreselijk de behoefte om alleen te zijn! Hoe tegenstrijdig is dat...Alleen met mijn eigen gedachten, met mijn eigen pijn, mijn angst. Dan denk ik soms wel eens: "Laat me allemaal maar met rust"

Er staat binnenkort weer een afspraak gepland met mijn oncoloog. Ik zal hem vertellen dat ik het gevoel heb dat het minder goed met me gaat. Of er weer onderzoeken gaan plaatsvinden, zal aan mij liggen. Hij laat die keuze altijd bij mij. De vraag is altijd, heeft het zin, wil ik het wel weten? Er verandert namelijk niks aan de situatie.

Morgenochtend zie ik mijn kankervriendinnetjes weer eens, na een lange tijd. Met de meeste gaat het naar omstandigheden goed. Twee zijn zelfs moeder geworden...Hoe mooi is dat? Ieder met haar eigen verhaal en proces, herstellen van de vele (herstel) operaties, het ondergaan van zware behandelingen, en blij zijn met het leven! Ik heb zin om ze allemaal weer eens te zien...

En nu ga ik weer proberen om te slapen!

Bah! Er zitten muizen in mijn huis.... Het zijn van die schattige lieve bruine muisjes, heel leuk.

 Maar als ze overal poepjes achterlaten, aan kabels gaan knabbelen en alles wat eetbaar is opeten, dan is het niet leuk meer. Bovendien is het vies, ze dragen allerlei ziekteverwekkers met zich mee....

Van de week ontdekte ik dat er meerdere muizen in mijn huis zitten. (tenminste dat denk ik) Ik had een grote reep witte chocolade met gepofte rijst laten liggen op de tafel. Ik had er slechts één stukje van gegeten. Toen ik 's morgens beneden kwam, lag mijn bank bezaaid met papiertjes, aluminiumfolie e.d. De muizen hadden een feestje gevierd, mét mijn grote reep chocolade. Hij was helemaal op gegeten!!!

Hoe ze binnen zijn gekomen weet ik niet. Ik had van de winter ook een grote rat in mijn tuin, die kwam snoepen van het vogelvoer wat ik had neergelegd. Wie weet hebben deze muizen er toen ook van gesnoept. Ik als echte dierenvriend, dacht de vogels een plezier te doen...

Maar goed, de muizen...er moet wat aan gedaan worden, de muizen moeten bestreden worden!

Mogelijkheid 1: Muizenval. Een vreselijk akelijk idee als ik 's morgens zo'n schattig muisje vind met zijn kop onder die klem! Ooit, vroeger heb ik ook een keer muizen in huis gehad. We vonden toen een muis die met zijn ruggetje onder de klem zat. Gevolg: dwarsleasie, maar de muis was niet dood. Tja, wat doe je dan? Ik moet er niet aan denken dat ik een muis op dergelijke wijze zou vinden. Zielig! Geen goede keuze, dus.

Mogelijkheid 2: Muizengif. Je kan de giftige korrels op een schoteltje leggen, de muis eet er van en dan....sterft hij een langzame dood. Zijn bloed wordt zo dun, dat hij een inwendige bloeding krijgt en sterft. De muis schijnt compleet te veranderen in stof....Ook zielig!

Mogelijk 3: Een zogenaamde diervriendelijke val. De muis wordt gevangen in een soort koker van kippengaas. Het diertje blijft leven, maar heeft zo'n vreselijke stress, dat ook vaak door de stress de muisjes dood gaan. Bovendien, als de muis blijft leven, moet je hem een aantal kilometers verderop los laten, anders heeft hij je huis binnen 'no time' weer gevonden. Hmm...ook geen goede keuze!

Mogelijkheid 4: Een kat nemen. Tja, ook geen optie. Mijn hond doet echter helemaal niks, hij vind het niet eens interressant.

Dus, ik naar de dierenspeciaalzaak. Vreemd maar daar verkopen ze dit soort bestrijdingsartikelen. Terwijl er ook muisjes in een hokje zitten, die ze te koop aan bieden. Hoe paradoxaal!

Ik vertelde met een zekere schroom dat ik muizen in mijn huis heb. Ze liet me de verschillende mogelijkheden zien. De dodelijke muizenval is er in vele varianten, simpele van hout, maar ook techno-dingen, waar de muis een stroomstoot van krijgt. Maarja, je moet de muis wel zelf opruimen en dat is geen leuk gezicht, zei ze. Ze raadde me de korrels aan. Een pakket met twee kartonnen doosjes, waar de muizen in klimmen en dan de korrels opeten en dan..... Ze zouden een diervriendelijke dood krijgen (huh...bestaat dat?) Ik besloot toch maar om dat pakket te kopen. Laffe keuze, ik weet het.... maar ik moet van die muizen af! Op deze manier zie ik ze niet meer en ik hoop maar dat de dood snel en pijnloos intreed. Niet aan denken!

Diezelfde avond heb ik de doosjes in elkaar gezet, korrels erin en om er helemaal zeker van te zijn dat de muizen ervan eten, heb ik ook de korrels op een klein schoteltje gelegd, in de buurt van de lokdoosjes. Uit de buurt van mijn hond, uiteraard! De volgende ochtend waren op twee plaatsen de schotels helemaal leeg gegeten. De lokdoosjes hebben ze niet aangeraakt...

Afgelopen nachts is de tweede nacht ingegaan. En weer waren twee schoteltjes leeg!

Ik voel me een moordenaar, een dierenbeul, maar ik wil ook die beestjes niet in mijn huis....

Sommige mensen worden helemaal blij van een welgemeend compliment over hun uiterlijk of hun prestaties....Nou, waar ik helemaal blij van word zijn de complimenten van mijn dokter over mijn....bloedwaardes.  Ja, je ziet maar wat kanker al met een mens kan doen. Mijn lieve oncoloog maakte mijn dag, mijn week en de volgende drie maanden weer goed met de melding dat mijn bloedbeeld en het lichamelijk onderzoek er goed uitziet!!!

Ik vertelde hem dat ik me in tijden niet zo goed heb gevoeld. Ik weet niet waar dat aan ligt, maar ik geniet er van. Minder moe, weinig pijn, minder angst.

Er zijn dagen bij (meestal als ik me goed voel) dan luister ik niet naar mijn lichaam. Dan doe ik gewoon alsof ik geen kanker heb...dan eet ik minder gezond dan goed voor me is, gewoon omdat ik er geen zin in heb. Dan ga ik later slapen dan goed voor me is, omdat ik echt een avondmens ben. Dan loop ik verder dan goed voor me is, omdat ik het zo lekker vind. Dan maak ik meer afspraken dan goed voor me is, omdat ik het zo gezellig vind. Soms, soms doe ik gewoon even niet aan kanker! Ik geniet van iedere dag. Dan denk ik niet wat nog komen gaat. Ik moet dat helaas vaak wel bekopen met extra moeheid en pijn, maar het is zo fijn om niet met die kanker bezig te zijn. (dat rijmt)

Maar meestal moet ik wél rekening houden met mijn lichaam. En weet je wat dan niet leuk is: afzeggen! Ik merk wel dat ik er minder moeite mee heb dan vroeger. Tja, ik kan niet komen! Schuldgevoel, alsof ik niet werkelijk contact zou willen, alsof ik het niet leuk zou vinden. Toch moet ik nu vaker voor mezelf kiezen en dat houdt in dat ik regelmatig een gemaakte afspraak moet annuleren.

Ook het contact met lotgenote heb ik op een zeer laag pitje gezet. Een paar lotgenotes, die me dierbaar zijn en van het eerste uur blijf ik uiteraard volgen, maar een site zoals De Amazones, daar heb ik geen behoefte meer aan.

Ik heb op het moment niet veel verplichtingen. Heerlijk is dat... Ik hoef geen rekening te houden met alle 'normale' zorgen voor de toekomst. Pensioen, oudedagsvoorzieningen. Al die zorgen zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Zo heeft ieder nadeel, zo zijn voordeel! Ik heb een bijzonder leerzaam leven! Ik heb vreselijk veel geleerd! Het waren geen leuke lessen, had ze liever niet gehad, maar ondanks de vele tegenslagen voel ik me gelukkig niet verbitterd. Ik zou nooit geworden zijn wie ik nu ben. De laatste les: het ontstaan van de kanker had van mij wel weg mogen blijven, maar ik ben wel op een punt gekomen waarin ik mijn ziekte heb geaccepteerd. Simpele wensen zijn voor mij, in dit leven, niet uitgekomen. Maar het is goed zo! Als het nu zou eindigen zou het goed zijn, zou ik er vrede mee kunnen hebben. Ik laat geen kinderen of een partner achter, dat maakt het natuurlijk ook iets makkelijker. Ik leef momenteel echt van dag tot dag. Als ik 's morgens wakker word, kijk ik eerst hoe ik me voel en dan trek in een plan voor de dag. Heb ik ergens zin in, dan ga ik dat doen. Gaat het niet omdat ik bijv. te moe ben, dan vermaak ik me thuis met schilderen of andere bezigheden. Dat schilderen is iets wat ik steeds leuker ga vinden, ik word er zó blij van! Dat is mooi, toch? Wie kan dit allemaal zeggen? Ja, hoe gek het misschien ook klinkt, ik voel me op dit moment een bevoorrecht mens.

Zeer binnenkort ga ik genieten van een paar gezellige weken bij mijn vriendin, Carla, in Florida! Ja, ik ga wéér op vakantie! Ik pak namelijk wat ik pakken kan, ik geniet wat er te genieten valt.

En geloof me: IK GENIET!!!

Tot later….

Mandy

 

Nog 8 uren dan breekt het jaar 2012 aan, volgens vele doemdenkers het einde der tijden. Wat is dat toch met het jaar 2012 en hoe uniek is dit jaar?

Volgend jaar rond deze tijd zullen we weten of de alom gevreesde Mayakalender gelijk heeft gehad of dat velen zich druk hebben gemaakt om niets. 2012 is het einde van de kalender van de Maya's, die na vier zonneperiodes weer bij 0 begint. Om precies te zijn op 21 december 2012, aan het eind van de ochtend. 

Ook al hebben sommige wetenschappers betoogd dat het een misrekening zou zijn, het aflopen van de Mayakalender wordt door velen gezien als het bewijs dat het einde der tijden nabij is. Reden zelfs om er een film over te maken, 2012, waarin mensen naar de bioscoop worden gelokt met leuzen als: 'Wetenschappers bewezen het, niemand kon het zich voorstellen, maar het zou echt waar kunnen zijn'.   

Nostradamus heeft 500 jaar geleden al berekend dat 2012 een eindpunt is. In 1555, op de leeftijd van 52 jaar, schreef Nostradamus zijn eerste verzameling profetieën. Vele voorspellingen van Nostradamus zouden al uit zijn gekomen, dus de voorspelling dat 2012 het einde der tijden is, wordt door sommigen gepercipieerd als een feit. Wat zij vergeten is dat hij  ook al de ondergang van de aarde in 2000 zou hebben voorspeld. Het enige feit is dat de kwatrijnen van Nostradamus zo vaag zijn, dat ze op allerlei manieren kunnen worden geïnterpreteerd. 

Ook astrologen van allerhande origine verwachten in 2012 een grote ommekeer. Bestaat de mensheid hierna nog, of zijn we ten onder gegaan aan meteorieten, tsunami's, kernrampen, een vernietigende ijstijd, zonnestormen of misschien is het hele financiële stelsel wel geïmplodeerd en gaan we ten onder aan een voedselcrisis en oorlogen? Of zijn we - zoals bijvoorbeeld de Zuid-Koreaanse hoogleraar bedrijfseconomie Hwee-Yong Jang in boek Het Gaia Project 2012 - niet uitgestorven, maar overgegaan in een andere dimensie?

We zullen het pas weten op 21 december 2012. Hoe het gaat aflopen met de wereld weten we niet, hoe 2012 voor een ieder persoonlijk gaat verlopen ook niet.

Ik wens voor iedereen berustingvan het oude en vertrouwen in het nieuwe. Als je het even niet weet, hoop ik dat je durft te vragen. Als je het wél weet, hoop ik dat je actie onderneemt. Als je wanhopig bent, hoop ik dat je het uitroept zodat anderen je kunnen helpen en dat je het toelaat. Als je gelukkig bent, hoop ik dat je gelukkig blijft. Als je gezond bent, hoop ik dat je gezond blijft. Als je weet dat je niet meer beter wordt, hoop ik dat je de kracht zult hebben om te vertrouwen op het onbekende. Als je onzeker bent, hoop ik dat je leert vertrouwen in jezelf. Als je twijfelt, hoop ik dat je zelf de twijfel weg kan nemen. 

Ik wens jullie een gelukkig nieuwjaar! Maak er wat van...

Veel liefs, Mandy

Ik wens iedereen gezellige en liefdevolle kerstdagen!

13 december 2011

Vandaag precies 5 jaar geleden...het verdict!

Vijf jaren van ziek zijn, hoop, angst, liefde, mooie momenten, minder mooie momenten, operaties, verlies, teleurstellingen, nieuwe vriendschappen, boosheid, blijheid, genieten en leven, vooral leven...ik ben er nog...weliswaar met de wetenschap dat ik niet meer te genezen ben, maar ik leef!

Ik hoop dat ik, in goede kwaliteit, nog een aantal jaren mag blijven leven. Het leven is namelijk té mooi en ik ben hier nog lang niet klaar!

Artikel Volkskrant:

"Kanker en de terreur van het positieve denken"

Waar is het gebeurd, dat de 'vieze vuile kloteziekte K', die willekeurig om zich heen sloeg, werd tot een ziekte waar je 'gelukkig zelf heel veel aan kon doen'?, vraagt Wilma de Rek zich af.

Afgelopen zomer overleed de Franse psychiater David Servan-Schreiber (50). Hij had kanker. David Servan-Schreiber werd in 2003 bekend door zijn boek Uw brein als medicijn, over de wijze waarop je je hersenen kunt inzetten om stress- en angststoornissen te genezen. Na dit boek schreef Servan-Schreiber, hoogleraar aan de universiteit van Pittsburgh, een nieuw boek: Antikanker, een nieuwe leefstijl. Hij putte uit eigen ervaring: rond zijn dertigste was hij geopereerd aan een kwaadaardige hersentumor, waarna hij zich met grote kracht had gestort op het vinden van methoden om kanker te voorkomen en te genezen. Ook zijn tweede boek werd een bestseller.

In juni 2011, een maand voor zijn dood, verscheen Servan-Schreibers derde boek: On peut se dire au revoir plusieurs fois. De Nederlandse vertaling komt in februari uit onder de titel Je kunt verschillende keren afscheid nemen.

Kanker ondanks voorzorgsmaatregelen
In dat boek, waarvan het blad Ode deze maand een voorpublicatie afdrukt, vraagt Servan-Schreiber zich af hoe het kan dat de kanker is teruggekomen ondanks al zijn voorzorgsmaatregelen, zijn gezonde leefstijl en zijn speciale dieet van broccoli en frambozen. 'Was het wel de moeite waard? Die duizenden wetenschappelijke artikelen die ik met een stofkam heb doorgevlooid, al die onderzoeken die ik heb doorgenomen, de vergelijking van uitkomsten, dat programma van de strijd tegen kanker dat ik zo zorgvuldig had opgezet en bijgehouden, met aanbevelingen en waarschuwingen... Dat alles om toch te eindigen met weer zo'n knol in je hersens, weer op de operatietafel, overgeleverd aan neurochirurgen en oncologen?'

Iemand die tijdens het sporten een been breekt, geneest, weer gaat sporten en dan zijn andere been breekt, zal zichzelf beschouwen als een zielig slachtoffer van domme pech, maar mensen die kanker krijgen, zich laten behandelen, gezonder gaan leven en na een tijdje opnieuw worden geconfronteerd met een tumor of uitzaaiingen, vervallen niet zelden in bittere zelfverwijten. Waren ze maar nóg gezonder gaan leven! Hadden ze maar harder gevochten, beter op hun rust gelet, niet naar die alternatieve genezers geluisterd, of juist wel naar die alternatieve genezers geluisterd! Hoe dan ook: eigen schuld, dikke bult.

Tot die conclusie komt ook David Servan-Schreiber. Het is niet zo, schrijft hij, dat de methode die hij in Antikanker beschreef niet deugde; het probleem was dat hij zich er niet aan had gehouden. 'Ik heb vaak gezegd dat alles wat ik in Antikanker aanbeveel ook in praktijk bracht. Grosso modo klopt dat ook wel, behalve op één punt. Door mezelf een afmattend en alles bij elkaar buitensporig hoog werktempo op te leggen, heb ik niet genoeg zorg besteed aan mezelf - en dat al heel wat jaren. Deze overbelasting gaat terug tot de publicatie van mijn vorige boek, Uw brein als medicijn. De belangstelling en erkentelijkheid die ik ontving maakten me zo gelukkig, dat ik me met hart en ziel heb heb gestort op de verdediging van dat gedachtegoed.

Dom te geloven
'Ik was zo dom te geloven dat ik beschermd werd door alleen maar een paar voorzorgsmaatregelen te treffen: ik lette op wat ik at, ik fietste dagelijks, ik mediteerde wat en deed elke dag wat aan yoga. Ik dacht dat dit me alle vrijheid gaf om de fundamentele behoeften van mijn organisme te ontkennen, zoals slaap, regelmaat en rust.'

Er zijn lessen te trekken uit zijn 'ongelukkige ervaring', schrijft Servan-Schreiber: 'Je mag jezelf niet uitputten, je moet je niet overwerken. Een van de belangrijkste vormen van bescherming tegen kanker bestaat eruit dat je een zekere innerlijke rust vindt.'


Innerlijke rust is goed en jezelf uitputten is ongezond, dat zal niemand ontkennen. Maar dat maakt het zelfverwijt dat uit Servan-Schreibers woorden spreekt niet minder schokkend. Alsof het inderdaad zijn eigen stomme schuld is dat hij is doodgegaan aan kanker. Alsof hij nog had kunnen leven, als hij maar een beetje harder zijn best had gedaan.

Soms halen mensen huiverend herinneringen op aan vroeger, toen kanker nog fluisterend als 'K' werd aangeduid. Doorgaans worden dan de goden geprezen en gedankt dat die donkere dagen voorbij zijn. Eén ding moet je de K-fluisteraars nageven: zij beschouwden kanker gewoon als een ziekte, een gruwelijke, smerige, vieze vuile kloteziekte die tamelijk willekeurig om zich heen sloeg en waarvan je maar beter geen slachtoffer kon worden.

De afgelopen jaren heeft die opvatting op mysterieuze wijze plaatsgemaakt voor een andere: kanker is weliswaar een vieze vuile kloteziekte, maar je kunt er zelf gelukkig heel veel aan doen! Je kunt 'vechten', je kunt 'strijden', je kunt 'de oorlog winnen'. Je kunt erbovenop komen.

^{Bron:  de Volkskrant.}

Na drie kuren antibiotica gaat het iets beter met mijn longontsteking, de koorts is gezakt, het hoesten en de benauwdheid zijn iets minder geworden, maar zitten me nog behoorlijk in de weg.

Als gevolg van het hoesten heb ik er nog een probleem bij gekregen.

Toen ik twee jaar geleden mijn borstreconstructie kreeg, heeft de plastisch chirurg een buikspier gebruikt voor het maken van mijn nieuwe borst. Er werd een zgn. matje geplaatst in mijn buik om de buikspier te vervangen. Ik kreeg bij ontslag wel de waarschuwing dat ik niet meer zwaar mag tillen. Vannacht kreeg ik zo'n heftige hoestbui, waarbij dit matje nu is los gelaten. Het doet erg pijn en er is een duidelijke bobbel te zien. Ik zal dus contact moeten opnemen met de plastisch chirurg wat hier aan gedaan kan/moet worden.

De afgelopen weken loop ik dus erg te tobben met mijn gezondheid. Dit heeft natuurlijk ook weer zijn weerslag op mijn mentale welzijn. Ik pieker over het feit dat mijn longproblemen nu wel erg lang duren. En ja, daar komt Mister 'fear 'weer om het hoekje kijken. Bovendien ben ik erg moe, zo moe dat me dat dagelijks belemmerd in mijn functioneren.

Van de week is mijn kankervriendinnetje, Esther overleden. Ze heeft het niet kunnen winnen van het kankermonster. In april van dit jaar kreeg ze uitzaaiingen. Het ging zó snel bij haar, het was gewoon niet meer te houden. Ook niet na chemo's en andere behandelingen. Ze is maar 40 jaar geworden! Tja, dat hakt er weer in. Zo kan het dus ook gaan... Als er één persoon positief was, dan was zij het wel! Dikke vette pech! Rust zacht, lieve Esther!

Ter gelegenheid van de 65ste verjaardag van mijn oudste zus, Joke, zijn we naar Malaga afgereisd om, daar in hun mooie huis, haar verjaardag te gaan vieren!

Het was schitterend weer en we hebben erg veel plezier en gezelligheid gehad. Mijn zus was weer heel gastvrij en we hebben genoten met zijn allen.

Het was heel bijzonder om met zijn allen bij elkaar te zijn. Zelfs mijn moeder van 87 jaar is meegeweest. Dat zullen we naar alle waarschijnlijkheid niet nog een keer meemaken. Dat maakte dit reisje zo bijzonder!

Voor een kleine impressie heb ik wat foto's geplaatst in het foto-album op deze website.

Toen ik vertrok naar Spanje was mijn longonsteking nog niet helemaal over, maar het ging de betere kant op. Mijn antibiotica kuur zat erin. Teruggekomen voel ik me weer ziek worden, weer hoge koorts, hoesten en benauwd. Ik ga zometeen maar weer eens naar de huisarts! Ik voel me behoorlijk ziek. Ik heb er zó genoeg van....

Ik kan in ieder geval terugkijken op een hele mooie week!!!

Veel liefs,

Mandy 

Ik post wel eens wat op Facebook en daar krijg ik dan vaak reacties op. Zo ook vanavond. Ik schreef dat ik ziek was en bang was dat ik een longontsteking zou hebben. Mijn buurman kwam met een reactie dat hij mijn hond wel wilde uitlaten. En de overbuurvrouw stuurde me een smsje dat ze wel ‘even’ met me naar de huisartsenpost wilde rijden. Ik zei nog, nee joh, ga morgen wel naar de huisarts. Dit vond ze niet verstandig, en aangezien zij verstand van zaken heeft, nam ik dat van haar aan. Oké, huisartsenpost werd gebeld en ik kon direct komen.

19.30u Aankomst huisartsenpost. We konden direct doorlopen, terwijl de wachtkamer vol zat. Ik vind het iedere keer weer heel bijzonder dat je als kankerpatiënt voorrang krijgt…(ieder nadeel heb zijn voordeel) Een arts onderzocht mij en zei dat hij het niet vertrouwde en dat ik naar het ziekenhuis moest. Hij had het direct al over opname en aan het antibiotica infuus. Mijn haren gingen gelijk rechtop staan. Dát is niet wat ik wil…

20.15 aankomst IJsselland ziekenhuis Spoedeisende Hulp. Er zat niemand in de wachtkamer, had ik even geluk, dacht ik. We konden ook hier direct doorlopen. Mijn bloeddruk werd opgenomen, koorts werd gemeten, bloed geprikt, en een foto van mijn longen gemaakt…brr…daar ging mijn hart natuurlijk weer van op hol, want stel je toch eens voor dat daar ook metastasen werden gevonden. De arts van de huisartsenpost schreef dat wel als mogelijkheid op het formulier. Een uurtje moesten we wachten op de bloeduitslagen.

Inmiddels was het al 21.45u toen de verpleegkundige ons kwam melden dat het nog wel even ging duren. Er was een hartpatiënt binnengekomen en de arts-assistente werkte vanavond alleen.

22.30u  De verpleegkundige kwam alvast vertellen (hoewel dit eigenlijk niet mocht) dat er naar alle waarschijnlijkheid geen uitzaaiingen zijn gezien in de longen. Poef…opluchting!

23.00u  De arts kwam met de bloeduitslagen, de ontstekingswaarden waren te hoog, dus was er een ontsteking. Na lichamelijk onderzoek en de resultaten van de thoraxfoto (infiltraat rechts), was haar conclusie: longontsteking! Dat zei ik toch…dacht ik. Ik ken mijn lichaam inmiddels wel. Ze ging overleggen met de oncoloog. Dit kon nog wel even duren, hoelang wist ze niet, dat hing af van hoe vaak ze gebeld zou worden. Beetje stresskipje was het, heel jong, en dan in je eentje een SEH doen, tja dat was wat veel. Ze zag ook lijkbleek. Ze zei dat het heel moeilijk was… Ik wilde bijna zeggen: weet je wat pas echt moeilijk is, als je kanker hebt, je ziek voelt en een hele avond op zo’n rottige bank op de SEH moet liggen wachten op een receptje Antibiotica. Maarja, ik heb dat natuurlijk niet gezegd… nee, ik toonde begrip voor haar ‘beroerde’ werkomstandigheden.  Als ik zou willen dan mocht ik een nachtje in het ziekenhuis blijven…Waaat? Of ik dat zou willen??? Ik wist niet hoe snel ik daar weer weg kon gaan.

23.30 u Verlaat ik de apotheek met een recept antibiotica.

24.00 u eindelijk thuis. En weer ben ik blij, blij dat ik een longontsteking heb!  Nekhernia en longontsteking, pff…wat een opluchting. De eerste pil zit er inmiddels in. Ik hoop dat het snel zal aanslaan, want ik wil volgende week wel heel graag naar Spanje om daar de verjaardag van mijn zus te vieren!

Weet je, soms heb ik een dagtaak aan ziek zijn!

Mijn dank is groot aan mijn lieve buuf, die haar avond voor mij heeft opgeofferd! Wat heb ik het toch getroffen met zoveel lieve zorgzame buren!!! Wat ben ik een rijk mens met zoveel lieve mensen om me heen…

Zo, het kanker spook kan weer even de kast in, deur op slot, die zit daar voorlopig goed!

De MRI van afgelopen maandag liet geen uitbreidingen zien van de uitzaaiingen in mijn rug. Ik heb wel een nekhernia, wat mijn nekklachten verklaard. De klachten in mijn been blijven nog onverklaarbaar.  Ik mag hiermee naar een neuroloog.

Ik heb besloten om op dit moment geen actie te ondernemen. Ik heb even genoeg van ziekenhuizen en dokters! Met pijnstillers kan ik de klachten wel handelen....  

Ik ben blij en opgelucht. Gek, dat je blij kan zijn met een nekhernia!

Tot later,

Mandy 

Vandaag ben ik voor mijn driemaandelijkse controle weer bij de oncoloog geweest. Mijn bloed liet geen rare dingen zien, gelukkig! Maar in verband met mijn klachten, nekpijn, een slepend been en die extreme vermoeidheid, mag ik weer in de 'herriebuis'. De oncoloog zei dat het voor mij wel goed is als ik weet hoe het nu met me is. Wat betreft de klachten, maar ook wat betreft de progressie van de kanker t.o.v vorig jaar. (controlefreakje, hé). Er wordt een MRI gemaakt van mijn gehele wervelkolom incl. nek. Die oncoloog van mij is geweldig!!! Maandag mag ik de buis weer in en donderdag krijg ik al de uitslag.

Nu lig ik al op mijn bed want ik ben dood en doodmoe! 

Regelmatig overvalt me een vermoeidheid die ik niet goed kan omschrijven. Het is geen gewone vermoeidheid, die is altijd wel aanwezig. Maar een moeheid die er ineens is, zonder waarschuwing, zonder reden. Mijn lichaam lijkt dan wel van lood, ik sta niet meer stevig op mijn benen, sta te wankelen, ben duizelig, kan ineens minder goed zien, overal pijn, ik kom dan niet meer goed uit mijn woorden. Bafff!!!!!....ineens is het daar!

Ik kreeg het vanmmiddag. Ik stond te strijken. Mijn slechte arm begon onwijs pijn te doen, mijn rugpijn is ook niet uit te houden als ik lang sta, de opvliegers vlogen om me oren. Ik kwam tot de conclusie dat strijken eigenlijk niet meer gaat. Mijn hulp was er vandaag en ze bood direct aan om de grote stukken voortaan voor me te strijken. Fantastisch natuurlijk! Toch is er weer iets bij gekomen wat me niet meer goed afgaat.

Ik kan het niet uitstaan! Mijn lichaam zal nooit meer zijn zoals voordat ik ziek werd. En beetje voor beetje moet ik inleveren.... En tussendoor moet ik ook nog genieten en mezelf staande houden, zoals ik al schreef in mijn vorige stukje. Daar gaat natuurlijk ook energie inztiiten.

Ik weet uit ervaring dat deze moeheid wel weer even aanhoudt. Ik moet eerst uitrusten om uit te kunnen rusten (begrijp je het nog?) Slecht slapen is het gevolg, want ik ben dan té moe om te kunnen slapen. Geen spontane acties, geen onverwachte bezoekjes, afwegen wanneer iets wel kan of wanneer niet, zelfs telefoontjes zijn me te veel.

Dus, lieve vrienden en vriendinnetjes, neem het me niet kwalijk als ik afspraken op het laatste moment moet afzeggen, als ik niet direct terugbel of mail. Het ligt niet aan jullie. Het ligt aan die genadeloze vermoeidheid!

Dus, genade: clementie, vergeving, gratie, pardon, vergiffenis, barmhartigheid, gunst (woordenboek.nl)

Morgen moet ik voor mijn diremaandelijkse controle naar de oncoloog

En nu....nu ga ik rusten! 

Vroeger, toen ik nog gezond was, had ik regelmatig negatieve gedachten, sombere buien. Dan dacht ik aan alle negatieve dingen die me zijn overkomen. Ik kon er niet om heen. Waarschijnlijk was dat verwerken, verwerken van groot verdriet.

Zestien jaar geleden, vader dood, kind dood, man weg, baan kwijt, huis weg, alles weg, verdwenen. Onmacht, woede, verdriet! Mijn scheiding, daar heb ik eigenlijk nooit veel over verteld. Een van de traumatische gebeurtenissen in mijn leven. Mijn man, van wie ik zielsveel hield, verliet me voor een ander. Net na het overlijden van ons dochtertje. Op het moeilijkste moment van mijn leven, nota bene. Ik heb destijds vaak gedacht: was hij ook maar dood. Het verdriet was namelijk net zo erg. Alleen de dood heeft het voordeel dat het iets is wat je overkomt en waarvan je niemand de schuld kan geven. Het is natuurlijk vreselijk als je weduwe wordt, maar in ieder geval ontvang je dan troost en het medeleven van je omgeving. Ik hoorde alleen maar dat ik blij moest zijn dat ik van deze man af was.

Ik gooide in de jaren die daarop volgde mijn oude patronen en mijn onzekerheden overboord. Ik leerde mezelf heel goed kennen. Ik leerde om vooral lief voor mezelf te zijn. Ik leerde op mezelf te vertrouwen en me niet meer vast te klampen aan anderen. Ik vond een ongelofelijke kracht in mezelf terug. Een groeiproces van jaren…

Nu ben ik ruim 16 jaar verder, heel wat wijzer, heel wat positiever. Ik denk niet meer zoveel aan wat er allemaal is gebeurd in mijn leven. Het ligt achter me. Het verdriet is verwerkt. Net op het moment dat ik me geheeld voelde kreeg ik kanker. Borstkanker nog wel.

Ik heb het idee dat ik de kanker ook heb geaccepteerd. Oké, soms is die allesverlammende angst voor de lijdensweg die nog gaat komen aanwezig. Bang om dood te gaan ben ik niet. Natuurlijk zou ik ook wel oud willen worden, mét een goede kwaliteit van leven…! Maar ik heb geaccepteerd dat dat er niet in zit. Ik probeer nog zoveel mogelijk uit het leven te halen! Het is misschien raar om het te zeggen, maar het is goed zoals het nu is. Ik heb geen doelen meer, ik kijk niet meer in de toekomst. Ik leef NU.

Toch is het allemaal niet zo makkelijk. Stel je toch eens voor dat ik nog jaren doorleef met die kanker. Dat ik altijd angstig over mijn schouder kijk, regelmatig ongewenst bezoek krijg van Magere Hein, wachtend op het onvermijdelijke, dat de kanker de overhand krijgt, dat die rotkankercellen hun gang maar gaan. Ze hebben nu diverse veilige plekjes gevonden in mijn botten. Maar uiteindelijk gaan ze doorwoekeren naar mijn andere organen, dan vreten ze mijn lichaam op… dan is het over en uit. Het is toch geen kwaliteit van leven als ik constant in angst leef en wacht op dat onvermijdelijke? Dan is in het NU leven van essentieel belang! Ik wil niet te streng zijn voor mezelf, dus zijn er momenten dat ik de angst toelaat. Huilen, woede, verdriet….Het duurt echter nooit lang. De meeste tijd sta ik positief en blij in het leven.  

Er zijn filosofieën dat ziek worden een oorsprong heeft in de psyche. Misschien is dat zo, misschien ook niet. Ik heb het er al vaker over gehad. Toch maar weer een keertje… Een uitdrukking welke ik regelmatig hoor is: “Als je maar positief blijft denken, daarmee kun je zelfs de kanker overwinnen”. Het is een hele menselijke reactie op de machteloosheid die men voelt bij deze ongeneeslijke ziekte. Men weet even niets anders te zeggen. Het is ook echt goed bedoeld, daar ben ik van overtuigd.

Ik ben het er alleen niet mee eens! Ik geloof het niet.

Stel dat ik nog leef door mijn positieve levenshouding. Hoe zit dat dan met al mijn inmiddels overleven lotgenoten? Hebben zij zich schuldig gemaakt aan negatief denken? Zoiets als dood door eigen schuld! Natuurlijk niet!! Ook zij hebben er alles aan gedaan om te genezen. Hun lichaam werd gesloopt door de kanker, slechte cellen die besloten om zich te nestelen in hun organen. Niet door negatief denken!!! Ik ken mensen die een ongelofelijke negatieve levenshouding hebben, maar géén kanker hebben. En andersom…

Als ik mijn levensduur zou kunnen verlengen met positief denken, dan zou één sombere dag, een regelrechte doodswens zijn. Vreselijk… ik word daar zenuwachtig van…. Ik kan de lengte of kwantiteit van mijn leven niet veranderen. Toch doe ik wel mijn best om positief te denken, daarmee kan ik namelijk wel de kwaliteit van mijn leven beïnvloeden. Ik ben zuinig op de tijd die ik nog te leven heb, dus ik probeer het aantal sombere dagen te beperken, maar sta mezelf ook soms verdrietige momenten toe. Dat is liefde voor jezelf, toch?

Vanwege grote problemen bij de migratie naar een ander systeem bij weblog.nl heb ik een nieuwe website aangemaakt. De problemen duren nu al 2 maanden en er is geen zicht op wanneer de problemen zijn opgelost.
Ik besef dat vele trouwe lezers van mijn oude blog: blima.web-log, mij kwijt zijn geraakt. Ik heb namelijk geen vooraankondiging gemaakt dat ik ging verhuizen.
Vijf jaar heb ik al mijn emoties, verhalen, hersenspinsels e.d gedeeld op dit weblog. Een backup maken was absoluut niet nodig, zeiden ze bij weblog.nl, al mijn berichten zouden terugkomen. Nu maar hopen dat dit ooit nog zal gebeuren. Ik ga er wel van uit dat al jullie mooie en lieve reacties definitief weg zijn. Zo zonde....

Hier begin ik opnieuw! Er zullen vast nog dingen zijn die nog niet lekker lopen op deze nieuwe website. Als je iets tegenkomt, laat me dat dan weten.

In ieder geval: Van harte welkom

25 mei 2011

Wederom wachten op onderzoeken, testen, uitslagen, prognoses en behandelplannen. Tijdens deze periodes van controles ontdekte ik iedere keer bij mezelf een angst…deze angst noem ik zelf controle-angst. Ik voel me verlamd, heb werkelijk overal wel klachten. Hoe heb ik deze kankerangst opgebouwd? Ohja…ik heb kanker! En van kanker ga je dood! Ik ben niet bang om dood te gaan, maar wel voor de lijdensweg ernaar toe, daar ben ik dus panisch over. Wat ga ik allemaal nog meemaken? Als ik uitslagen van de onderzoeken krijg, hoor ik of ik snel dood ga of nog een tijd mee mag. Kanker, dood, kankerangst, pauze, Magere Hein, ja die is ook nog in mijn leven. Ik heb geprobeerd om hem uit mijn leven te bannen, maar helaas is dat niet gelukt. Ik merk met name 's nachts zijn aanwezigheid. Hij, Magere Hein, vind het erg geestig om 's nachts op het randje van mijn bed met me in discussie te gaan. Een discussie waar ik helemaal niet aan wil meewerken…Rot op, met je lelijke rotkop, laat me met rust! Ik denk terug aan de dag in oktober vorig jaar. "Helaas, de MRI zag er niet goed uit, er zijn uitzaaiingen in je botten geconstateerd" "Genezing is helaas niet meer mogelijk" We gaan er alles aan doen om je leven verder zo kwalitatief goed te laten verlopen en de pijn onder controle houden. Palliatieve behandeling noemen ze dat… Onmiddelijk na en tijdens dit heftige gesprek ervaarde ik hoe het is om dat zwaard van Damocles te incasseren. Teveel om te voelen. Mijn sluizen gingen open, heel hard huilen was het resultaat. Ik kon ook niet meer stoppen met huilen. In de gangen van het ziekenhuis bleef ik huilen, samen met mijn zus en zwager. Wat voelde ik me verbonden met hun. Het was teveel!